poniedziałek, 20 kwietnia 2009

Dzień dziewiąty

Dzisiaj popłynąłem na niewielką wyspę Peng Chau. Promy kursują z Central mniej więcej co godzinę, 24HKD w jedną stronę. Na Peng Chau, podobnie jak na Cheung Chau, nie ma samochodów, ludzie korzystają z rowerów. Przy przystani sklepy i bazar - ludzie handlują rybami, warzywami, tradycyjnymi wyrobami i pamiątkami. Każdy szuka cienia, bo upał doskwiera, spojrzałem na termometr w jednym ze sklepów, było tego dnia 31 stopni.

Obszedłem wyspę dookoła, zwiedziłem świątynie Tin Hau, Kam Fa i Lung Mo. Najwyższy punkt na wyspie to Finger Hill (95m), skąd rozciąga się panorama na okoliczne wyspy i samą Peng Chau. Wróciłem pod przystań, chwila odpoczynku i wracam na wyspę Hong Kong.

Z przystani na Central poszedłem na tzw. Mid-Levels Escalators, zobaczyć i odbyć przejażdżkę jednymi z najdłuższych ruchomych schodów na świecie. Zespół kilkunastu ruchomych schodów ma ok. 800 metrów długości, przejazd nimi trwa prawie 20 minut, różnica wzniesień 135m. Schody mają dwa kierunki - w godzinach 6-10 rano poruszają się w dół, kiedy ludzie idą do pracy, a od 10-24 poruszają się w górę, kiedy to ludzie wracają z pracy.

Pod koniec dnia ponownie wjechałem na Victoria Peak, żeby zobaczyć Hong Kong z góry nocą. Widok wspaniały, zwłaszcza o 20:00, o tej porze rozpoczyna się codziennie pokaz świateł, część budynków zmienia oświetlenie, wszystko miga i świeci na kolorowo. Wracam na dół, robię przejażdżkę tramwaję do Kennedy Town i spowrotem do Central, powrót MTR do Tsim Sha Tsui.

niedziela, 19 kwietnia 2009

Dzień ósmy

Z rana poszedłem na pocztę, załatwiłem co chciałem, następnie MTR pojechałem na przystań, na deck nr 6, skąd popłynąłem promem na wyspę Cheung Chau. Wybrałem podróż wolniejszym promem, ale w klasie deluxe, 26HKD, miałem niby lepszy górny pokład, gdzie podróż minęła dosyć przyjemnie. Cheung Chau nie jest wielką wyspą, nie ma samochodów, najszybciej można się poruszać na niej rowerami, które można wypożyczyć na miejscu. Wzdłuż promenady przy przystani same stragany, sklepy, restauracje. Na wyspie jest też kilka świątyń, odwiedziłem te najważniejsze, m.in. Pak Tai oraz Tin Hau. Z kolei jak ktoś jest chętny na pływanie w morzu, to są dwie plaże, Tung Wan i Kwun Yam, gdzie można nawet spróbować windsurfingu. Dzień mi minął dosyć szybko, choć było bardzo duszno. Zjadłem zupę z gotowanymi warzywami w jednej z restauracyjek, potem browarek, no i trzeba było powoli wracać. Było już ciemno, jak wpływaliśmy spowrotem na przystań przy centrum Hong Kongu. Najwyższy budynek na wyspie, Two IFC jest niesamowity po prostu.

Wróciłem do hostelu, prysznic i ponownie wypad na miasto, na Wan Chai, z myślą o jakimś posiłku. W końcu zdecydowałem się na sushi w Itacho Sushi, zjadłem zupę rybną, do tego sushi z łososiem i warzywami oraz sałatkę warzywną z krabim mięsem. Smakowało, bardzo smakowało. Przejechałem się jeszcze z jakieś pół godzinki tramwajem w stronę Western Market, wróciłem metrem do Chunking Mansions.

sobota, 18 kwietnia 2009

Dzień siódmy

Dzień spędziłem na wyspie Lantau. Na tę największą w Hong Kongu wyspę można dostać się na kilka sposobów, ja wybrałem MTR. Z Tsim Sha Tsui na Central, przejście na Hong Kong Station i pomarańczową linią docieram do końcowej stacji Tung Chung.

Najpopularniejszym miejscem do zwiedzenia jest 31-metrowy posąg Buddy na jednym ze wzniesień wyspy, Ngong Ping, gdzie można dojechać autobusem lub koleją linową, tzw. Cable Car. Wybieram oczywiście podróż koleją, podróż w obie strony to wydatek 107HKD, w wagoniku jadę razem z Francuzem, który pochodzi z okolic Saint-Tropez. Dowiaduję się, że jest tu tylko na chwilę, bo za dwa dni leci do Dubaju, a potem do syna do USA. Widoki po prostu przednie, m.in. widok International Hong Kong Airport zbudowanego na sztucznej wyspie. Po jakimś kwadransie podróż koleją się kończy, przy stacji znajduje się kilkanaście sklepów i restauracji - Ngong Ping Village.
Pierwsze co zwiedzam to klasztor Po Lin, prowadzony i założona przez mnichów grubo ponad sto lat temu. Przy świątyni rozciągają się ogrody i aleje.
Jest wcześnie rano, na zwiedzanie Buddy muszę trochę poczekać, bo brama przed schodami prowadzącymi pod posąg jest jeszcze zamknięta. Idę wiec zobaczyć Wisdom Path, ścieżka, która prowadzi do wysokich, trzydziestu ośmiu pali, z cytatami z Sutry Serca. Wracam pod posąg Buddy, brama jest już otwarta.
Wejście po 260 schodach nie jest za bardzo męczące, ale to pewnie zasługa nie najlepszej pogody, bo gęste chmury przysłaniają widoki wyspy. Na samej górze przy posągu wieje dość mocno, turystów i wycieczek dosyć dużo, każdy chce mieć zdjęcie z Buddą. Posąg Tian Tan został wybudowany i otwarty zwiedzającym w 1993 roku, waży 250 ton. Na samej górze w środku znajduje się niewielkie muzeum, gdzie po za historią powstania posągu i pamiątkami do kupienia, nie ma za wiele ciekawego.
Z Ngong Ping jadę wg przewodnika do małej osady rybackiej Tai O. W autobusie (linia 21) poznaję Caroline z Australii - od pół roku pracuje w Chinach dla rządu australijskiego jako wolontariusz. Dowiaduję się, że jest tu tylko na kilka dni, w niedzielę wraca do Australii na tydzień, potem wraca do Chin. Wioska rzeczywiście nie jest duża, ale ma swój urok. Po niecałej godzinie, wracamy autobusem do Tung Chung. Caroline wraca metrem do centrum, ja postanawiam wrócić na szczyt i zjechać koleją w dół, bo szkoda mi biletu. W między czasie rozpadało się na dobre. Na górze spora kolejka w drogę powrotną, deszcz zrobił swoje i przegonił wszystkich. Tym razem w wagoniku ze mną trzech obywateli UK, w tym jeden z Aberdeen, od ponad roku mieszkają w Hong Kongu. Gadamy trochę o Szkocji, Angli itp. w końcu rozstajemy się w metrze. See you around in the city, maybe... Wracam do hostelu, idę jeszcze na pocztę wysłać kartki, ale jest zamknięta. Muszę czekać do jutra.

piątek, 17 kwietnia 2009

Dzień szósty

Będąc tutaj nie mogłem odwiedzić miejsca o "swojsko" brzmiącej nazwie Edinburgh Place. Jest to plac przy którym znajduje się City Hall. Przy okazji załapałem się na wystawę Hong Kong Planning and Infrastructure Exhibition Gallery, gdzie można zobaczyć, jak zmienia się i będzie się zmieniać Hong Kong w ciągu najbliższych kilkudziesięciu lat. Podobała mi się maszyna do robienia pamiątkowych zdjęć - wchodzi się do maszyny, wybiera obrazek z krajobrazem Hong Kongu, następnie kamera robi zdjęcie i dopasowuje je jako fotomontaż do wybranego obrazka. Wystarczy potem wpisać adres mailowy i zdjęcie wędruje na naszą skrzynkę. Ach ta technologia, wszędzie tego pełno, w metrze można rozmawiać przez komórki, wielu osób pogrywa w PSP albo NDS, wszędzie coś mruga i świeci. Samo Edinburgh Place nie kojarzy się po za nazwą ze Szkocją, ale warto było odwiedzić to miejsce ze względu na wystawę.

Chińska wiza - aby ją zdobyć pojechałem metrem na Wan Chai i poszedłem do China Resource Buildings, gdzie na siódmym piętrze mieści się biuro wizowe. Przy wejściu kontrola maszyną X-ray, w środku zakaz fotografowania. Aplikacja jest prosta do wypełnienia. Nie mam zdjęcia, więc za 40HKD muszę zrobić je na miejscu. Zabierają mi paszport, dostaję potwierdzenie złożenia aplikacji, mam się stawić w środę po odbiór. Mam nadzieję, że chociaż paszport odzyskam.

Resztę dnia spędzam na podróży tramwajami po Hong Kongu. Przejazd na dowolnej trasie (jest ich w sumie 6) kosztuje tylko 2HKD i jest jednym z najlepszych sposobów na zwiedzenie wyspy. Tramwaje są stare, drewniane, dwupiętrowe. Wchodzi się tyłem, a wysiada przodem. Widoki podczas przejażdżki na długo zostają w pamięci.

czwartek, 16 kwietnia 2009

Dzień piąty

Wybrałem się do Macau, dawną kolonię portugalską, a obecnie, podobnie jak Hong Kong, specjalny region administracyjny Chin. W Macau można się po prostu zakochać, cudowne miejsce, nieco inne niż Hong Kong, choć w pewnym sensie podobne. Ale po kolei...

Pojechałem MTR na Hong Kong Island, przesiadka na Central na linię do Sheung Wan, docieram na Hong Kong-Macau Ferry Pier, na terminalu kupuję bilet na prom. Klasa economy za 134HKD, operator TurboJet, kontorla paszportowa, wsiadam na prom z wygodnymi siedzeniami i po godzinie docieram do Macau. Walutą Macau jest pataca, ale bez problemu można płacić dolarami Hong Kongu. Z terminalu wychodzi się na ulice, które są częścią toru wyścigowego, na którym rozgrywa się Macau Grand Prix. Pierwsze co się rzuca w oczy to olbrzymia ilość skuterów w mieście - wszyscy jeżdżą na skuterach, często, zwłaszcza w ciasnych uliczkach w centrum, praktycznie nie obowiązują przepisy drogowe, obowiązuje chyba zasada kto pierwszy ten lepszy.

Zaczynam zwiedzanie od Macau Fisherman's Wharf - restauracje, bary, hotele, parki rozrywki, część z nich wybudowana na styl rodem z Wenecji, z głośników leci flamenco, czuć klimat europejski. Następne co się rzuca w oczy to kasyna, kasyna i jeszcze raz kasyna, z najbardziej chyba znanym Casino Lisboa na czele. Poruszanie się po Macau utrudniają mi portugalskie nazwy ulic obok chińskich, angielski ograniczono zdaje się do minimu.

Kolejno zwiedzam Kun Iam Ecumenical Centre ze statuą Guan Yin i Macau Tower. Wieża ma 338m wysokości, na samej górze taras widokowy, restauracje i bary. Wjazd na wieżę kosztuje 85HKD, za dodatkowe atrakcje, trzeba płacić: skok na bungie ok. 2000HKD, spacer na zewnątrz tarasu ok. 600, wspinaczka na maszt wieży ok. 1700HKD. Może następnym razem zdecyduję się na coś...
Kolejną świątynię którą odwiedzam podczas pobytu w Azji jest Temple of A-Ma. Tradycyjnie wszędzie kadzidełka, świece, oleje i mnóstwo odwiedzających.

Centralna część Makau to wąskie ulice, w których łatwo się można zgubić, co i mi się kilka razy udało, oraz stare kościoły chrześcijańskie po kulturze portugalskiej. Odwiedziłem m.in. St. Dominic's Church, St. Lawrence’s Church, St. Augustine's Church oraz ruiny Cathedral of St. Paul. Portugalskim klimatem zachwyca też rynek Senado Square, na ulicach wokół handel wszystkim - polecam migdałowe ręcznie robione ciastka (sic!), pyszności. Zjadam obiad w restauracji Macau Reciepe, obsługa nie za dobrze mówi po angielsku, podobnie jak w sklepach w innych częściach Macau, ale udaje mi się zamówić mushroom noodle soup z warzywami i smażony wonton oraz puszkę Tsingtao.

Ściemnia się, z jakąś godzinkę jak nie więcej zajmuje mi dojście spowrotem na przystań, prom powortny kosztuje mnie nieco drożej, 176HKD, zamieniam w kantorze walutę z Macau na dolary HKD, bo w Hong Kongu nie można płacić patakami (?). Znów kontrola paszportów, wejście na prom, tym razem przesypiam całą podróż. Jak poprzednio, wracam metrem do Tsim Sha Tsui, w hostelu zasypiam prawie od razu. Chciałbym ponownie odwiedzić Macau, bo nie wszystko pewnie zobaczyłem, np. wyspę Taipa.